Złożenie dokumentu Positio super vita et virtutibus
w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
W poniedziałek, 8 maja 2000 roku, w 21 rocznicę Pierwszej Komunii Świętej Aleksji, ks. arcybiskup José Saraiva Martins C.M.F., Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych otrzymał od postulatorów ks. Flavio Capucci i ks. dra Benito Badrinasa (na zdjęciu po lewej i prawej stronie ojca Aleksji), którzy w towarzystwie rodziców Służebnicy Bożej wręczyli mu Positio super vita et virtutibus.
Positio obejmuje wybór najważniejszych dokumentów i świadectw (m.in. te przedstawione Kongregacji sześć lat wcześniej) jak również, opracowane na ich podstawie, szczegółowe i dogłębne studium dotyczące życia i cnót Aleksji, podzielone praktycznie na dwie części: nową i udokumentowaną biografię oraz teologiczno-ascetyczny opis cnót chrześcijańskich, które praktykowała, odzwierciedlający, jak wszyscy wiemy, ich heroiczny poziom.
Pracę tę wykonała Postulacja pod kierunkiem mianowanego przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, Relatora - ks. prałata José Luisa Gutiérreza, we współpracy z licznymi specjalistami, od dnia 11 listopada 1994 r., tj. od wydania przez Stolicę Świętą Dekretu o Prawomocności Procesu diecezjalnego (Proces toczył się w Madrycie w dniach 14 kwietnia 1993 r. - 1 czerwca 1994 r.)
W rezultacie otrzymaliśmy obszerne i gruntowne opracowanie, wykonane z należną starannością we wszystkich szczegółach dotyczących doktryny, redakcji tekstu, a nawet prezentacji, jednocześnie przedstawione w sposób możliwie najbardziej zwięzły dla ułatwienia jego przestudiowania i wydania ostatecznego orzeczenia. Wszyscy, którzy poświęcili swój czas temu Procesowi, wielu z nich pozostanie na zawsze nieznanych, robili to pod wpływem opinii świętości Służebnicy Bożej, która była widoczna we tej wzruszającej korespondencji, jaka nadchodziła z całego świata: Jakże nie odpowiedzieć tak wielu mężczyznom i kobietom, dorosłym i dzieciom, którzy z nadzieją oczekują, że Kościół uzna oficjalnie cnoty tej madryckiej nastolatki o galicyjskich korzeniach, poznane dzięki jej przykładowi i wstawiennictwu?
Pragnieniem Stowarzyszenia jest, aby cały ten nowy materiał był - w miarę możliwości - rozpowszechniany. Kiedy zostanie opublikowany, będzie można zobaczyć, że Aleksja wypełniała do końca życia to, czym Bóg natchnął ją pewnego dnia w akcie strzelistym, a co ona przyjęła jako hasło swojego życia: "Jezu, obym zawsze robiła to, czego Ty pragniesz".
Na kilka dni przed wyjazdem do Rzymu w sprawie Aleksji, ks. dr Benito Badrinas, ks. Manuel Cacheda, który znał Aleksję od dziecka i był świadkiem kwalifikowanym w trakcie procesu diecezjalnego oraz rodzice Służebnicy Bożej, złożył wizytę arcybiskupowi Madrytu - kardynałowi Antonio Maríi Rouco Varela, żeby powiadomić go o zamiarze przekazania Positio. Ks. kardynał przyjął ich bardzo ciepło i z zainteresowaniem, zapewniając o swoich modlitwach o pozytywny przebieg Procesu.
Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przyjął z wielką radością Positio, zwracając przy tym uwagę na szybkość i zasięg rozprzestrzeniania się nabożeństwa do Aleksji. Stwierdził, że Kościół musi z większym zaangażowaniem głosić świętość dzieci i młodzieży. Do 1988 jedynym dzieckiem, czy nastolatkiem, którego świętość została potwierdzona przez Kościół był święty Dominik Savio; odszedł do Pana mając niecałe piętnaście lat. Kanonizował go w 1954 r. Ojciec św. Pius XII. Dnia 3 września 1988 roku została beatyfikowana Laura Vicuna, chilijska dziewczynka, która zmarła w wieku lat dwunastu.
Choć wydano dekrety o heroiczności cnót, mogące zapowiadać beatyfikacje w przyszłości, od tego czasu nie było żadnych takich beatyfikacji, aż do 13 maja 2000 r., kiedy to cały świat mógł uczestniczyć w imponującej ceremonii odbywającej się w Fatimie, w Portugalii, podczas której Ojciec Święty Jan Paweł II uroczyście beatyfikował rodzeństwo Franciszka i Hiacynty Marto, przez wzgląd na świadectwo wiary, jakie złożyli w swoim krótkim życiu - zmarli w wieku 10 i 9 lat. W swoim życiu zrealizowali oni w sposób heroiczny to, czego nauczyła ich Najświętsza Maryja Panna jako ich najlepsza nauczycielka.
Abp Saraiva odniósł się w oczywisty sposób do ogromnej liczby spraw oczekujących na orzeczenie Kongregacji i zapytał z wielkim zainteresowaniem, czy można uznać, że Służebnica Boża była pośredniczką w jakiejś nadzwyczajnej łasce, która mogłaby być uznana za niewytłumaczalną z ludzkiego punktu widzenia. Stwierdził wyraźnie, że taki cud, mógłby skrócić o wiele lat studium nad cnotami życia Aleksji.
Wszyscy wiemy, że liczba łask przypisywanych wstawiennictwu Służebnicy Bożej jest bardzo wielka. Poza tym świadectwa potwierdzają, że łaski te mają miejsce na pięciu kontynentach, wśród osób różnych stanów. Jednakże nie ulega wątpliwości, że słowa Prefekta Kongregacji skierowane do Postulatorów i do rodziców Aleksji powinny utwierdzać nas w przekonaniu, że Bóg, nasz Pan musi wysłuchiwać Aleksji, kiedy prosi Go, ze swoim zwyczajnym uśmiechem i prostotą, żeby wyleczył jakiegoś chorego, którego chorobę lekarze uznali za nieuleczalną, albo którego powrót do zdrowia nie będzie miał wytłumaczenia medycznego.
